Βενετοκρατούμενος ελληνικός χώρος

Ο βενετοκρατούμενος ελληνικός χώρος υπήρξε συνεχώς μεταβαλλόμενος στη μακρά διάρκεια της βενετικής κυριαρχίας από το 1204 μέχρι και το 1797. Οι αλλαγές οφείλονταν κυρίως σε πολιτικούς λόγους, καθώς η Βενετία εμπλεκόταν σε πολέμους με τους κατά καιρούς αντιπάλους της (Βυζαντινή Αυτοκρατορία, Οθωμανική Αυτοκρατορία), άλλοτε αποκτώντας και άλλοτε χάνοντας κτήσεις. Οι περιοχές που κατά καιρούς ανήκαν στο κατά θάλασσα κράτος της και εκείνες υπό τον έμμεσο έλεγχό της εξαπλώνονταν στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους, την Εύβοια, την Κρήτη, τα παράλια της Πελοποννήσου, τα Επτάνησα και τις ακτές του Κορινθιακού Κόλπου και της Δυτικής Ελλάδας. Ο ευρύς αυτός χώρος υπήρξε διασπασμένος όχι μόνο γεωγραφικά, αλλά και διοικητικά, πάντοτε ωστόσο υπό τον άμεσο ή έμμεσο έλεγχο της κεντρικής μητροπολιτικής εξουσίας. Το ιδιαίτερο αυτό πλέγμα στόχευε στη διάρκεια των αιώνων στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων, ιδιαίτερα των εμπορικών και οικονομικών, της Γαληνοτάτης. Η πρόσληψη του χώρου αυτού τόσο από την ίδια τη Βενετία, τους υπηκόους της στην ίδια τη μητρόπολη, αλλά και στις κτήσεις της, αλλά και η πρόσληψη του ίδιου χώρου από τους παλαιότερους και σύγχρονους μελετητές, Έλληνες και Ιταλούς, αποτελεί ένα ιδιαίτερο ερευνητικό πεδίο, το οποίο μπορεί να αναδείξει ζητήματα νοοτροπιών και πολιτικής ιδεολογίας. Επιπλέον, το σωζόμενο αρχειακό υλικό προσφέρει πολύ πλούσιες πληροφορίες για την ιστορική γεωγραφία των περιοχών που συγκροτούσαν τον βενετοκρατούμενο χώρο, τη σύνδεση μεταξύ τους, το διοικητικό χάρτη κάθε περιοχής και το εκτενές δίκτυο των πόλεων, λιμανιών και οικισμών τους, το τοπίο και το φυσικό περιβάλλον τους.