Αστική προσφυγική εγκατάσταση και κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά των προσφύγων

Η ιστορική στιγμή του «1922»: η πολύπλευρη δηλαδή τομή που εκπροσωπεί το τέλος της Μεγάλης Ιδέας και η τεκτονική πληθυσμιακή μεταβολή που την ακολουθεί βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του ερευνητικού αυτού άξονα. Αυτό που κυρίως μας ενδιαφέρει είναι η εξέταση των πολιτικών της ανταλλαγής των πληθυσμών: το να σκεφτούμε δηλαδή εκ νέου γύρω από τις πολιτικές διαχωρισμού και διαχείρισης των πληθυσμών, το φορτίο που κληροδοτούν οι κρατικές επιλογές του αποκλεισμού ή της συμπερίληψης και τον τρόπο που αυτές συνδέονται και αντανακλούν κοινωνικές αναζητήσεις από τις αρχές του 20ού αιώνα έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Κύριος στόχος της έρευνας είναι η εστίαση στο σύνθετο πλέγμα που  δημιουργήθηκε μετά το 1922  μεταξύ των διαφορετικών πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών δυνάμεων οι οποίες καθόρισαν την πορεία της αποκατάστασης και την εξέλιξη των προσφυγικών συνοικισμών στην Ελλάδα. Μέσα από την έρευνά επιχειρούμε να εξετάσουμε τις πολιτικές αποκατάστασης εστιάζοντας στην ένταξη του ελληνικού παραδείγματος  στην ευρωπαϊκή συζήτηση για τη διαχείριση των προσφυγικών κρίσεων και τη διαμόρφωση εθνικών πολιτικών μέσα από τη συνεργασία αλλά και τις συγκρούσεις με τους διεθνείς οργανισμούς.